ARMON Choros Architektonikis

Εκτιμήθηκε ότι το εγχείρημα να εκλογικεύσεις το δέος που σε διακατέχει βρισκόμενος εντός του τοπίου των αλυκών, δηλαδή να μάθεις, να κατανοήσεις και να ερμηνεύσεις στο μέτρο του δυνατού όλα όσα αισθάνεσαι, είναι αδύνατο να εκτελεστεί όταν αυτό το επιβλητικό τοπίο σε υποτάσσει με το μεγαλείο του. Για να αποκωδικοποιήσεις δηλαδή τις φυσικές συνιστώσες του περιβάλλοντος χώρου, συμπεριλαμβανομένου του ενσωματωμένου σε αυτόν ανθρωπογενούς τοπίου (Τέμενος Τεκκέ), χρειάζεται να απομονωθείς, να εισέλθεις σε ένα «επιστημονικό εργαστήρι» όπου ο περιβάλλων χώρος θα αιχμαλωτιστεί και θα εγκιβωτιστεί και η έννοια του συνόλου θα διασπαστεί στα επιμέρους, για να αναλυθούν, να επεξηγηθούν και να συσταθούν εκ νέου και με την λογική στο ολικό, στο οικο-λογικό. Τότε είναι που η ζητούμενη αρχιτεκτονική πρόταση, επειδή καλείται να εν-σωματώσει το περιβάλλον στο οποίο βρίσκεται, φαίνεται να μην δύναται να ενσωματωθεί η ίδια στο τοπίο στο βαθμό που θα γινόταν μη ορατή αλλά να δηλώσει διακριτά τ...

Περιοδικό ΣΥΝΘΕΣΕΙΣ (τεύχος 150, Αύγουστος 2008).

Κρίναμε ότι οι επιλογές θα έπρεπε να συνομιλούν με το επίμηκες του οικοπέδου και το τυφλό της μεσοτοιχίας και επομένως τα γεγονότα όφειλαν να διαδραματίζονται συνειδητά σε σχέση με αυτά τα κυρίαρχα χαρακτηριστικά. Ένα πέρασμα προς το τέρμα του οικοπέδου διατρυπά το στενό πρόσωπο στο δρόμο και εφαπτόμενο της μεσοτοιχίας υλοποιεί την προσπέλαση στην αυλή, στους χώρους διημέρευσης αλλά και στην είσοδο. Ταυτόχρονα δύναται να λειτουργεί από μόνο του ως ενδιάμεσος υπαίθριος μικρός καθιστικός χώρος. Οι εσωτερικές κινήσεις οριζόντια και καθ’ ύψος κινούνται παράλληλα του περάσματος το οποίο και διευρύνουν. Οι χώροι αποκτούν διαμπερότητα και ενσωματώνοντας τις γραμμικές κινήσεις, εσωτερικές και εσωτερική, δημιουργούν έμμεσα την αίσθηση της εσωστρέφειας. Η επεξεργασία του συνολικού όγκου σε επιμέρους ενότητες επιχειρεί την διασκέδαση της αυστηρής γραμμικότητας των επιλογών και προσδίδει την μικροκλίμακα στο έργο και στον χώρο. Έμφαση δε δίνεται στην ογκοπλαστική διαφάνεια των εσωτερ...

Ζητήθηκε εσωστρεφής κατοικία, με εσωτερική αυλή όπου το υγρό στοιχείο θα αποτελούσε το κυρίαρχο του χώρου αλλά και ολόκληρου του έργου. Αξιοποίηση κατά το δυνατό των φυσικών παραμέτρων, νοτιοανατολικός ήλιος - δυτικός αέρας, οι χώροι να έχουν ύψος και φώς αλλά και να είναι λιτοί - φιλόξενοι στα έργα τέχνης της συλλογής του ιδιοκτήτη. Η αναφορά στο δυτικά γειτονικό άλσος κρίθηκε ότι θα έπρεπε, εκτός από το να είναι άμεση, να παρεμβαίνει καθοριστικά στην μορφοποίηση του έργου. Εξ’ ου και η συμπαγής φλούδα, που περικλείει την κατοικία εγκιβωτίζοντας τον υπαίθριο χώρο, αποκαλύπτεται στα δυτικά. Το φυσικό εισχωρεί εντός της βαθμιδωτά, εναλλασσόμενο μονοχρωματικά και φιλτράρεται στην κορύφωση του όγκου της. Το δε νερό, ελεύθερο και διαβρωτικό, την διανοίγει σημειακά προς τον νότο. Η πρόσβαση εφάπτεται της καμπυλότητας και οι χώροι βαίνουν στο εσωτερικό, ενώ ο “δημόσιος” χώρος του καθιστικού, διαμπερής, βλέπει και προς τα έξω με θέα στο άλσος. Η εσωτερική κίνηση στο ισόγειο οργα...