Cyprus News Agency

(credit award at architectural competition)

The reasoning:

The collection, screening and subsequent re-transmission of the news is an intense, continuous and collective process which we consider, should be housed in spaces correspondingly live, flowing and transparent, but at the same time, organised and controlled.

It is apparent that the core of the activity of the Cyprus News Agency (C.N.A.), the Newsroom, will function in a centrally weighed manner, it will be the reference point, the "agora" of the community of users, the place where, everything that takes place in the country as well as the rest of the world, will come alive.

Based on this line of reasoning, the configuration of the project begins by shaping the Newsroom in such a way that it acquires characteristics that can give it liveliness, the feeling of a continuous flow and transparency. The target is to give it a status that defines the uniqueness of the building.

The idea:

A normal static shape is activated, reformed and formatted acquiring a distinctive shape, and its own unique character, as the core of the organisation - the Newsroom.

It is surrounded by compact mass, which includes the remaining offices of the C.N.A.. In order for the Newsroom to appear and project its liveliness and continuous activity, it opens up the compact mass, creating several voids.

A porous layer (network) embraces the whole building to give it consistency and, just like skin, protects it from external conditions.


Κυπριακό Πρακτορείο Ειδήσεων

(έπαινος σε αρχιτεκτονικό διαγωνισμό)

Το σκεπτικό:

Η συγκέντρωση, η διαλογή και η αναμετάδοση των ειδήσεων είναι μια έντονη, αδιάκοπη και συλλογική διαδικασία που εκτιμούμε ότι θα πρέπει να φιλοξενείται σε χώρους αντιστοίχως ζωντανούς, ρέοντες και διαφανείς και ταυτόχρονα οργανωμένους και ελεγχόμενους.

Ο πυρήνας της όλης δραστηριότητας του ΚΥΠΕ, το Newsroom, είναι προφανές ότι θα λειτουργεί κεντροβαρικά, θα είναι το σημείο αναφοράς, η «αγορά» της κοινότητας των χρηστών, εκεί όπου νοητά διαδραματίζονται τα όλα όσα συμβαίνουν στη χώρα αλλά και στον υπόλοιπο κόσμο.

Μέσα από μια τέτοια συλλογιστική, η διαμόρφωση του έργου ξεκινά από την μορφοποίηση του Newsroom έτσι ώστε να αποκτήσει χαρακτηριστικά που να του προσδίδουν τις έννοιες της ζωντάνιας, της ροηκότητας και της διαφάνειας και με στόχο να αποκτήσει χαρακτήρα που να καθορίζει την μοναδικότητα του κτιρίου.

Η ιδέα:

Ένα κανονικό στατικό σχήμα, ενεργοποιείται, αναμορφώνεται και μορφοποιείται αποκτώντας ιδιαίτερο σχήμα και την δική του προσωπική ταυτότητα, ως ο πυρήνας του οργανισμού - το Newsroom.

Περιβάλλεται από συμπαγή μάζα η οποία περιλαμβάνει τα υπόλοιπα γραφεία του ΚΥΠΕ. Το Newsroom προκειμένου να εμφανιστεί και να εκπέμψει προς τα έξω την ζωντάνια και τη δραστηριότητα του, διανοίγει την συμπαγή μάζα δημιουργώντας κενά.

Ένας πορώδης φλοιός αγκαλιάζει το όλο σώμα για να του προσδώσει συνοχή και ως επιδερμίδα το προφυλάσσει από τις εξωτερικές συνθήκες.















Λύκειο Δασούπολης στη Λευκωσία

(συμμετοχή σε διαγωνισμό)

Διαγνώστηκαν ως κυρίαρχες επιδιώξεις του σύγχρονου Λυκείου αφενός το «άνοιγμα» του προς τον κοινωνικό ιστό, στοχεύοντας στην ομαλή κοινωνικοποίηση των μαθητών και αφετέρου η εξυπηρέτηση των σύνθετων λειτουργικών αναγκών της σχολικής κοινότητας με τρόπο που να επιτυγχάνεται η μέγιστη δυνατή αποδοτικότητα των σπουδών.

Η λειτουργία του σχολείου μέσα στο αστικό τοπίο διαφαίνεται ότι σήμερα δεν μπορεί να είναι αποκομμένη από τα κοινωνικά δρώμενα και ως εκ τούτου η χρήση της σχολικής υποδομής από την κοινότητα για δραστηριότητες εκτός των ωρών λειτουργίας του σχολείου είναι πλέον επιβεβλημένη προς όφελος όλων. Έτσι εφόσον θα επιδιωχθεί η εισχώρηση του αστικού στοιχείου εντός του σχολικού συγκροτήματος, πέρα από τη διαχείριση της κίνησης του θα πρέπει να εντοπιστούν και να οργανωθούν οι λειτουργίες που θα του παραχωρούνται ως στάσεις και που θα ικανοποιούν στο μέγιστο δυνατό βαθμό την συσχέτιση του με την εκπαιδευτική διαδικασία.

Η κίνηση των μαθητών κατά την διάρκεια της λειτουργίας του σχολείου έχει αποκτήσει σημαίνοντα ρόλο στην όλη εκπαιδευτική διαδικασία. Η αλλαγή, από τους μαθητές, χώρων διδασκαλίας είναι χαρακτηριστικό συνδετικό στοιχείο της σύνθετης λειτουργίας του προγράμματος και η αξιοποίηση του με τρόπο που να μην αποτελεί κατ’ ανάγκη «χαμένο χρόνο» κρίνεται ότι θα αποδώσει τα μέγιστα, δεδομένου ότι η ανάπαυλα μεταξύ των ωρών διδασκαλίας είναι πάντα ουσιαστικός χρόνος αφομοίωσης της γνώσης.

Από τις πιο πάνω σκέψεις προκύπτει ότι ο σχεδιασμός θα πρέπει να ακολουθήσει τις πορείες κινήσεων και στάσεων εντός του σχολικού χώρου και να αποσαφηνίσει και ιεραρχήσει την κίνηση των μαθητών κατά τον χρόνο μεταξύ των μαθημάτων.












































Κέντρο Περιβαλλοντικής Ενημέρωσης στις Αλυκές Λάρνακας

(συμμετοχή σε διαγωνισμό)

Εκτιμήθηκε ότι το εγχείρημα να εκλογικεύσεις το δέος που σε διακατέχει βρισκόμενος εντός του τοπίου των αλυκών, δηλαδή να μάθεις, να κατανοήσεις και να ερμηνεύσεις στο μέτρο του δυνατού όλα όσα αισθάνεσαι, είναι αδύνατο να εκτελεστεί όταν αυτό το επιβλητικό τοπίο σε υποτάσσει με το μεγαλείο του.

Για να αποκωδικοποιήσεις δηλαδή τις φυσικές συνιστώσες του περιβάλλοντος χώρου, συμπεριλαμβανομένου του ενσωματωμένου σε αυτόν ανθρωπογενούς τοπίου (Τέμενος Τεκκέ), χρειάζεται να απομονωθείς, να εισέλθεις σε ένα «επιστημονικό εργαστήρι» όπου ο περιβάλλων χώρος θα αιχμαλωτιστεί και θα εγκιβωτιστεί και η έννοια του συνόλου θα διασπαστεί στα επιμέρους, για να αναλυθούν, να επεξηγηθούν και να συσταθούν εκ νέου και με την λογική στο ολικό, στο οικο-λογικό.

Τότε είναι που η ζητούμενη αρχιτεκτονική πρόταση, επειδή καλείται να εν-σωματώσει το περιβάλλον στο οποίο βρίσκεται, φαίνεται να μην δύναται να ενσωματωθεί η ίδια στο τοπίο στο βαθμό που θα γινόταν μη ορατή αλλά να δηλώσει διακριτά την παρουσία της με ένα επί ίσης όροις αισθητικό λεξιλόγιο διαλόγου με αυτό.

Μια πορεία περιπάτου, η οποία προτείνεται όσο κοντύτερα γίνεται στην όχθη της αλυκής έτσι ώστε ο επισκέπτης να βιώσει και να εισπράξει στο μέγιστο δυνατό βαθμό όλα όσα τον περιβάλλουν, βαθμιαία εξελίσσεται σε μια σήραγγα / «τούνελ», εκεί όπου συναντά μέσα από γραμμική διαδοχή τους «θαλάμους» αυτοσυγκέντρωσης - εκπαίδευσης. Προσεγγίζοντας δε αυτούς, του εν-τυπώνεται επαναληπτικά μέσα από φυγές η θέαση του Τεμένους Τεκκέ που αποτελεί ίσως την πιο χαρακτηριστική εικόνα των αλυκών της Λάρνακας.











Olympic House and Park

(first prize at architectural competition)

The following three fundamental considerations were addressed and in due course served to frame the proposal:

• The global dimension inherent in the encouragement and inculcation of the Olympic spirit.
• The historical dimension of preserving and reviving a venerable institution of great antiquity.
• The athletic dimension that pursues training of “body and spirit” in equal measure as an essential human activity.

It was felt that the shifts from “individual to collective” and from “ancient to modern” could be achieved by means of architectural transitions deployed in space, and thus be translated into the layout of the building in plan, and its dialogue with the ground in section respectively. On master plan the concord of body and spirit was reflected en the concord of built and non-built, of edifice and park.

With respect to the plan the quest for a layout that would express the global parameter led to the image of an ancient stadium. The building is developed perimetrically around a central void, which opens out to the town, calling upon the “external” to enter and allowing the “internal” to be viewed.

In section, the transition from “ancient to modern” is realised through raising the building high and creating a ground-floor void, where the promenade takes on the significance of museum space for showcasing the ancient and modern history of the institution.

At the master plan level, the building is not juxtaposed to the park, but neither is the reverse true. Initially the built penetrates the un-built part of the plot centrally letting the un-built surround it, while subsequently the un-built penetrates the build centrally and by piercing it, this is incorporated into it. This interpenetration and co-existence of built and un-built, of edifice and park, on an equal footing, expresses the need for material and spiritual to coexist: training for “body and spirit”.


Ολυμπιακό Μέγαρο και Πάρκο
(α' βραβείο σε αρχιτεκτονικό διαγωνισμό)

Στη μελέτη για το Ολυμπιακό Μέγαρο και Πάρκο, αναζητήθηκε εκείνη η αρχιτεκτονική σύνθεση που να εκφράσει με τον πληρέστερο τρόπο την σημασία της Ολυμπιακής Κίνησης. Επισημάνθηκαν οι ακόλουθες τρεις βασικές παράμετροι, που στην πορεία αποτέλεσαν το πλαίσιο της πρότασης:

• Η Οικουμενική διάσταση της καλλιέργειας και διάδοσης του αρχαίου πνεύματος του Ολυμπισμού με έννοιες όπως η συναδέλφωση, η ευγενής άμιλλα και η παγκόσμια ειρήνη.

• Η Ιστορική διάσταση της διαφύλαξης και αναβίωσης του πανάρχαιου θεσμού.

• Η Αθλητική διάσταση της προώθησης της ταυτόσημης άσκησης Σώματος και Πνεύματος ως ουσιαστικής ανθρώπινης δραστηριότητας.

Θεωρήθηκε ότι τα περάσματα από το Ένα στο Σύνολο και από το Αρχαίο στο Σύγχρονο μπορούν να πραγματοποιηθούν μέσα από αρχιτεκτονικές μεταβάσεις που να αναπτύσσονται στο χώρο και να μεταφραστούν, μέσω ενδιάμεσων κενών, στη διάρθρωση του κτιρίου σε Κάτοψη και στο διάλογο του με το έδαφος σε Τομή αντίστοιχα. Η συνταύτιση Σώματος και Πνεύματος παραλληλίστηκε με τη συνταύτιση κτιστού και ά-κτιστου, κτιρίου και πάρκου, στο επίπεδο του Χωροταξικού.

Στην Κάτοψη, η αναζήτηση για μια διάταξη που να εκφράσει την παράμετρο της Οικουμενικότητας, οδήγησε στην εικόνα του αρχαίου σταδίου. Το κτίριο αναπτύσσεται περιμετρικά ενός κεντρικού κενού, το οποίο ανοίγεται προς την πόλη καλώντας το "έξω" να εισχωρήσει και αφήνοντας το "μέσα" να θεαθεί.

Στην Τομή, το πέρασμα από το Αρχαίο στο Σύγχρονο υλοποιείται με την ανύψωση του κτιρίου και τη δημιουργία ισόγειου κενού, όπου η διαδρομή αποκτά σημασία μουσειακού χώρου για την αρχαία και την σύγχρονη ιστορία του θεσμού.

Στο Χωροταξικό, το κτίριο δεν παρατίθεται στο πάρκο ούτε το αντίστροφο. Αρχικά το κτιστό εισχωρεί κεντρικά στον αδόμητο χώρο του γηπέδου αφήνοντας το ά-κτιστο να το περιβάλλει, ενώ στη συνέχεια το ά-κτιστο εισχωρεί κεντρικά στο κτιστό και διατρυπώντας το, ενσωματώνεται. Η αλληλοδιείσδυση και ισότιμη συνύπαρξη κτιστού και ά-κτιστου, κτιρίου και πάρκου, ταυτίζεται με την ανάγκη συνύπαρξης υλικού και πνευματικού, άθλησης Σώματος και Πνεύματος.

Το κεντρικό κενό, ένας εκτενής χώρος συνάθροισης, αναπτύσσεται διαδοχικά από το πάρκο διαμέσου του σκιερού αίθριου στο χώρο εισόδου και εν συνεχεία διαμέσου της αίθουσας πολλαπλών ξανά στο πάρκο. Η κίνηση στα γραφεία γίνεται εξωτερικά έτσι ώστε οι χώροι να στοιχίζονται εκατέρωθεν των αίθριων, ως θεατές αναμεταξύ τους καθώς και των γεγονότων που παίρνουν μέρος σε αυτά.