Λύκειο Δασούπολης στη Λευκωσία

(συμμετοχή σε διαγωνισμό)

Διαγνώστηκαν ως κυρίαρχες επιδιώξεις του σύγχρονου Λυκείου αφενός το «άνοιγμα» του προς τον κοινωνικό ιστό, στοχεύοντας στην ομαλή κοινωνικοποίηση των μαθητών και αφετέρου η εξυπηρέτηση των σύνθετων λειτουργικών αναγκών της σχολικής κοινότητας με τρόπο που να επιτυγχάνεται η μέγιστη δυνατή αποδοτικότητα των σπουδών.

Η λειτουργία του σχολείου μέσα στο αστικό τοπίο διαφαίνεται ότι σήμερα δεν μπορεί να είναι αποκομμένη από τα κοινωνικά δρώμενα και ως εκ τούτου η χρήση της σχολικής υποδομής από την κοινότητα για δραστηριότητες εκτός των ωρών λειτουργίας του σχολείου είναι πλέον επιβεβλημένη προς όφελος όλων. Έτσι εφόσον θα επιδιωχθεί η εισχώρηση του αστικού στοιχείου εντός του σχολικού συγκροτήματος, πέρα από τη διαχείριση της κίνησης του θα πρέπει να εντοπιστούν και να οργανωθούν οι λειτουργίες που θα του παραχωρούνται ως στάσεις και που θα ικανοποιούν στο μέγιστο δυνατό βαθμό την συσχέτιση του με την εκπαιδευτική διαδικασία.

Η κίνηση των μαθητών κατά την διάρκεια της λειτουργίας του σχολείου έχει αποκτήσει σημαίνοντα ρόλο στην όλη εκπαιδευτική διαδικασία. Η αλλαγή, από τους μαθητές, χώρων διδασκαλίας είναι χαρακτηριστικό συνδετικό στοιχείο της σύνθετης λειτουργίας του προγράμματος και η αξιοποίηση του με τρόπο που να μην αποτελεί κατ’ ανάγκη «χαμένο χρόνο» κρίνεται ότι θα αποδώσει τα μέγιστα, δεδομένου ότι η ανάπαυλα μεταξύ των ωρών διδασκαλίας είναι πάντα ουσιαστικός χρόνος αφομοίωσης της γνώσης.

Από τις πιο πάνω σκέψεις προκύπτει ότι ο σχεδιασμός θα πρέπει να ακολουθήσει τις πορείες κινήσεων και στάσεων εντός του σχολικού χώρου και να αποσαφηνίσει και ιεραρχήσει την κίνηση των μαθητών κατά τον χρόνο μεταξύ των μαθημάτων.












































Κέντρο Περιβαλλοντικής Ενημέρωσης στις Αλυκές Λάρνακας

(συμμετοχή σε διαγωνισμό)

Εκτιμήθηκε ότι το εγχείρημα να εκλογικεύσεις το δέος που σε διακατέχει βρισκόμενος εντός του τοπίου των αλυκών, δηλαδή να μάθεις, να κατανοήσεις και να ερμηνεύσεις στο μέτρο του δυνατού όλα όσα αισθάνεσαι, είναι αδύνατο να εκτελεστεί όταν αυτό το επιβλητικό τοπίο σε υποτάσσει με το μεγαλείο του.

Για να αποκωδικοποιήσεις δηλαδή τις φυσικές συνιστώσες του περιβάλλοντος χώρου, συμπεριλαμβανομένου του ενσωματωμένου σε αυτόν ανθρωπογενούς τοπίου (Τέμενος Τεκκέ), χρειάζεται να απομονωθείς, να εισέλθεις σε ένα «επιστημονικό εργαστήρι» όπου ο περιβάλλων χώρος θα αιχμαλωτιστεί και θα εγκιβωτιστεί και η έννοια του συνόλου θα διασπαστεί στα επιμέρους, για να αναλυθούν, να επεξηγηθούν και να συσταθούν εκ νέου και με την λογική στο ολικό, στο οικο-λογικό.

Τότε είναι που η ζητούμενη αρχιτεκτονική πρόταση, επειδή καλείται να εν-σωματώσει το περιβάλλον στο οποίο βρίσκεται, φαίνεται να μην δύναται να ενσωματωθεί η ίδια στο τοπίο στο βαθμό που θα γινόταν μη ορατή αλλά να δηλώσει διακριτά την παρουσία της με ένα επί ίσης όροις αισθητικό λεξιλόγιο διαλόγου με αυτό.

Μια πορεία περιπάτου, η οποία προτείνεται όσο κοντύτερα γίνεται στην όχθη της αλυκής έτσι ώστε ο επισκέπτης να βιώσει και να εισπράξει στο μέγιστο δυνατό βαθμό όλα όσα τον περιβάλλουν, βαθμιαία εξελίσσεται σε μια σήραγγα / «τούνελ», εκεί όπου συναντά μέσα από γραμμική διαδοχή τους «θαλάμους» αυτοσυγκέντρωσης - εκπαίδευσης. Προσεγγίζοντας δε αυτούς, του εν-τυπώνεται επαναληπτικά μέσα από φυγές η θέαση του Τεμένους Τεκκέ που αποτελεί ίσως την πιο χαρακτηριστική εικόνα των αλυκών της Λάρνακας.